Wpisy oznaczone tagiem gracz
Gry planszowe
Medinose – świat gier planszowych
Tryktrak to nazwa jeden z planszowych gier – zaliczana jest ona do najstarszych na całym świecie gier tego rodzaju. Jej korzenie sięgają bowiem jeszcze czasów starożytnych. Wiadomo, że znana była ludziom już w takich starożytnych państwach jak Mezopotamia, Sumer, Egipt, Grecja oraz Rzym. W dzisiejszych czasach dla przykładu ogromną popularnością cieszy się przede wszystkim w Turcji – z tym, że tam określana jest mianem tavla. Na kontynencie europejskim – i nie tylko zresztą – gra ta znana jest w bardzo wielu państwach jako backgammon. Tej anglojęzycznej nazwy używać zaczęto w stuleciu siedemnastym. Skąd dokładnie ta akurat nazwa się wzięła, tego nie wiadomo, aczkolwiek na ten temat funkcjonuje kilka różnych teorii. W naszym kraju ta właśnie nazwa jest używana zdecydowanie częściej aniżeli tryktrak. Jest to gra przeznaczona dla dwóch osób. Każda spośród nich posiada do swojej dyspozycji pionki w liczbie piętnastu, pomiędzy sobą różnią się one kolorami. Plansza natomiast składa się z dwudziestu czterech pól – są one określane mianem linii. Zadaniem, jakie postawione jest przed każdym uczestnikiem gry jest zdjęcie z planszy wszystkich pionów – osoba, która dokona tego jako pierwsza, zwycięża. Pionków można się jednak z planszy zacząć pozbywać dopiero wówczas, kiedy doprowadzone zostaną do tak zwanego domu. W trakcie rozgrywki jest dopuszczalne zbijanie pionków należących do przeciwnika. Gracz, który nie chce dopuścić do tego, aby jego pion został zbity, musi poruszać się nim w taki sposób, aby zawsze miał osłonę, nie powinien zostawać samotnie na planszy. Zbity pionek może wrócić do gry, aczkolwiek pod pewnymi warunkami. Chodzi mianowicie o wykonanie kostka rzutu i rozpoczęcie nim gry w taki sposób, jak by znajdował się na starcie. Jeżeli natomiast pionki są nawzajem asekurowane, nie ma żadnej możliwości w zakresie ich zbicia. Strategii gry jest kilka, nie mniej jednak najlepiej jest wybrać taką, aby gracz w swoim domu postarał się zablokować możliwie jak największą liczbę pól – w takiej sytuacji przyjdzie mu o wiele łatwiej zbicie pionków rywala, co więcej, od razu całego pionu. A odzyskanie ponowne takiego pionu wcale nie jest tak prostą rzeczą, jak mogłoby się wydawać. Rzecz jasna podstawowa wersja gry rządzi się swoimi żelaznymi zasadami. Z drugiej jednak strony – jak zresztą nietrudno się domyślić – w miarę upływu czasu gra doczekała się wzbogacenia o nowe zasady, które można stosować, albo nie. Jest to zresztą charakterystyczne dla wszystkich gier, nie tylko planszowych.
Odmian warcabów – jak doskonale wiadomo – jest całe mnóstwo. Nie mniej jednak tylko jedna spośród nich jest uznawana za sportową dyscyplinę. Mowa w tym miejscu o warcabach polskich, które określane są także mianem międzynarodowych albo stupolowych. Nazwą warcaby polskie nie należy aż tak bardzo się sugerować – omawiana tutaj odmiana warcabów narodziła się bowiem we Francji, a miało to miejsce w połowie stulecia osiemnastego. W porównaniu ze standardowymi warcabami, warcaby polskie różnią się tylko jedną rzeczą, a mianowicie ilością pól – zamiast sześćdziesięciu czterech jest ich sto. Kto dokładnie był twórca tych warcabów, tego dokładnie nie wiadomo, nie mniej jednak pewne jest, iż był to Polak – z tym, że mieszkający na terenie Francji. Na ten temat funkcjonuje wiele informacji, nie mniej jednak dwie mają charakter dominujący. Opcja numer jeden mówi, że był to Franciszek Żubr – oficer rodem z Polski, należący do świty monarchini Marii Leszczyńskiej. Opcja numer dwa natomiast mówi o Polaku nie znanym z nazwiska. Która wersja jest prawdziwa – tego nie wiadomo. Na ziemiach polskich z kolei ten wariant warcabów był przez bardzo długi czas określany mianem warcabów francuskich. Pierwsze rozgrywki o charakterze międzynarodowym w tej właśnie dziedzinie (o tytuł mistrza świata) odbyły się w połowie dziewiętnastego stulecia. Kto wówczas wygrał, tego nie wiadomo. Dopiero w połowie lat osiemdziesiątych wieku dziewiętnastego przeprowadzone zostały międzynarodowe rozgrywki, które w pełni udokumentowano. Obecnie wszystkie narodowe federacje warcabowe skupione są w Światowej Federacji Warcabowej. Utworzona ona została przed sześćdziesięcioma trzema laty. Nasz kraj jej członkiem został jednak dopiero w połowie lat siedemdziesiątych minionego stulecia. Warcaby polskie to gra przeznaczona dla dwóch osób. Każda z nich dostaje do swojej dyspozycji dwadzieścia pionków. Wygrywa ten zawodnik, któremu jako pierwszemu uda się zbić wszystkie pionki przeciwnika. Może oczywiście zaistnieć sytuacja, kiedy wygrana jest niemożliwa i wówczas ogłosić trzeba remis – na przykład wtedy, kiedy każdy z graczy ma do dyspozycji po jednej damce, a gra przypomina wtedy ganianie się po planszy. Bicia w tej odmianie warcabów są zawsze obowiązkowe, przy czym zawsze należy wybierać taki wariant, aby za jednym razem zbić jak najwięcej pionków przeciwnika. Damka natomiast staje się każdy pionek, któremu uda się dotrzeć na drugi koniec planszy. Gracz ma za zadanie nie dopuścić do tego, aby jego przeciwnik miał damki.