Odmian warcabów – jak doskonale wiadomo – jest całe mnóstwo. Nie mniej jednak tylko jedna spośród nich jest uznawana za sportową dyscyplinę. Mowa w tym miejscu o warcabach polskich, które określane są także mianem międzynarodowych albo stupolowych. Nazwą warcaby polskie nie należy aż tak bardzo się sugerować – omawiana tutaj odmiana warcabów narodziła się bowiem we Francji, a miało to miejsce w połowie stulecia osiemnastego. W porównaniu ze standardowymi warcabami, warcaby polskie różnią się tylko jedną rzeczą, a mianowicie ilością pól – zamiast sześćdziesięciu czterech jest ich sto. Kto dokładnie był twórca tych warcabów, tego dokładnie nie wiadomo, nie mniej jednak pewne jest, iż był to Polak – z tym, że mieszkający na terenie Francji. Na ten temat funkcjonuje wiele informacji, nie mniej jednak dwie mają charakter dominujący. Opcja numer jeden mówi, że był to Franciszek Żubr – oficer rodem z Polski, należący do świty monarchini Marii Leszczyńskiej. Opcja numer dwa natomiast mówi o Polaku nie znanym z nazwiska. Która wersja jest prawdziwa – tego nie wiadomo. Na ziemiach polskich z kolei ten wariant warcabów był przez bardzo długi czas określany mianem warcabów francuskich. Pierwsze rozgrywki o charakterze międzynarodowym w tej właśnie dziedzinie (o tytuł mistrza świata) odbyły się w połowie dziewiętnastego stulecia. Kto wówczas wygrał, tego nie wiadomo. Dopiero w połowie lat osiemdziesiątych wieku dziewiętnastego przeprowadzone zostały międzynarodowe rozgrywki, które w pełni udokumentowano. Obecnie wszystkie narodowe federacje warcabowe skupione są w Światowej Federacji Warcabowej. Utworzona ona została przed sześćdziesięcioma trzema laty. Nasz kraj jej członkiem został jednak dopiero w połowie lat siedemdziesiątych minionego stulecia. Warcaby polskie to gra przeznaczona dla dwóch osób. Każda z nich dostaje do swojej dyspozycji dwadzieścia pionków. Wygrywa ten zawodnik, któremu jako pierwszemu uda się zbić wszystkie pionki przeciwnika. Może oczywiście zaistnieć sytuacja, kiedy wygrana jest niemożliwa i wówczas ogłosić trzeba remis – na przykład wtedy, kiedy każdy z graczy ma do dyspozycji po jednej damce, a gra przypomina wtedy ganianie się po planszy. Bicia w tej odmianie warcabów są zawsze obowiązkowe, przy czym zawsze należy wybierać taki wariant, aby za jednym razem zbić jak najwięcej pionków przeciwnika. Damka natomiast staje się każdy pionek, któremu uda się dotrzeć na drugi koniec planszy. Gracz ma za zadanie nie dopuścić do tego, aby jego przeciwnik miał damki.