Jedną z rozlicznych gier planszowych obecnych na całym świecie jest Agricola. Jest ona grą młoda, albowiem po raz pierwszy przedstawiono ją dopiero przed trzema laty. Miało to miejsce podczas targów Spiel w Niemczech. Jej autorem jest Uwe Rosenberg. jest to gra przeznaczona zarówno dla jednej osoby, jak i dla pięciu maksymalnie. Oczywiście, zdecydowanie najlepiej jest w nią grać w kilka osób. Do wyboru są dwie wersje, a mianowicie uproszczona określana również mianem rodzinnej oraz pełna. Różnią się one pomiędzy sobą tym, że w pierwszym przypadku nie są wykorzystywane tak zwane karty małych usprawnień, nie ma kart pomocników, a ponadto odmienne są niż w wersji pełnej zestawy akcji, jakie można wybrać. W grze tej możliwe akcje są zdeterminowane przede wszystkim ilością osób biorących udział w rozgrywce. Na grę składa się kilka plansz, a mianowicie plansze wspólne dla wszystkich osób, przedstawiające gospodarstwa oraz z kartami dużych usprawnień. Do tego wszystkiego potrzebne są jeszcze żetony, kary małych usprawnień oraz karty pomocników. Na początek każdy spośród graczy dostaje do swojej dyspozycji dwa pionki. Agricola polega na tym – co zresztą już sama ta nazwa sugeruje, aby możliwie jak najlepiej rozwinąć swoje rolne gospodarstwo. Jest na to łącznie czternaście tur – z tylu bowiem właśnie gra ta się składa. Przy tym trzeba mieć na koniec jak najmniejszą ilość pól na planszy, które nie zostały zagospodarowane. Wygrywa ta osoba, która odnotuje na swoim koncie najwięcej punktów. Punkty zdobywa się na wiele sposobów. A zatem dla przykładu oddzielnie punktowane są posiadane w gospodarstwie zasoby, oddzielnie ilość osób mieszkających w gospodarstwie i tak dalej. Nie da się jednak zdobywać punktów tylko w jednej dziedzinie kosztem jakiejś innej. O to autor gry także się zatroszczył. Zdobywanie punktów za poszczególne elementy ma zatem charakter równomierny. Każda z kolejek przynosi nowe akcje, co ma na celu uatrakcyjnienie rozgrywki. Niektóre spośród tych akcji – ale nie wszystkie – dobrane są w taki sposób, że nie ma możliwości, aby w tym samym czasie gracz mógł wykonać dwie czynności. W grę tę z powodzeniem mogą grać zarówno osoby dorosłe, jak i dzieci oraz młodzież. Przy planowaniu kolejnych ruchów owszem, jak najbardziej trzeba myśleć, nie mniej jednak jakieś strasznie skomplikowane strategie nie są tutaj wcale potrzebne. Agricola to gra, do której podstawowego zestawu można dokupić kilka dodatkowych akcesoriów, które mogą okazać się w trakcie przeprowadzania rozgrywki przydatne.
Magic: The Gathering to nazwa jednej z najbardziej znanych na świecie gier kolekcjonerskich. W praktyce zazwyczaj określa się ją skrótami, takimi jak MtG, M:tG albo M:TG. Grę tę wymyślił Amerykanin nazwiskiem Richard Garfield. Pracował on wówczas w szkole w charakterze nauczyciela matematyki. Przed siedemnastoma laty zaproponował on pewnej firmie wydanie planszowej gry, której akcja osadzona została w fantastycznym świecie. Firmą tą była Wizards of the Coast – wówczas jeszcze nikomu nie znane przedsiębiorstwo. Propozycja Garfielda przypadła tej firmie ogólnie do gustu, aczkolwiek okazało się, że do wydania planszowej gry w takiej postaci, jak zaproponował autor potrzebne są ogromne pieniądze. W tamtym czasie Wizards of the Coast takimi środkami nie dysponowała. W takim układzie zapadła decyzja o tym, że zamiast gry planszowej powstanie karciana – co w zdecydowany sposób obniży koszty jej produkcji i sprawi, że pod tym akurat względem będzie przystępna. Na początku wydrukowanych zostało nieco ponad dwa i pół miliona kart ozdobionych niespełna trzystoma wzorami. Zaprezentowano je publicznie także siedemnaście lat temu – miało to miejsce podczas konwentu Origins. Gra okazała się strzałem w dziesiątkę. Ani jej autor, ani też wydawca nie wyobrażali sobie nawet, że okaże się ona tak ogromnym sukcesem – w tym także finansowym. Ten spektakularny sukces pociągnął za sobą decyzję o wypuszczeniu na rynek kolejnych edycji. Łącznie ukazało się ich do tej pory dziesięć. Gra posiada wielbicieli na całym świecie. Trzeba jednak zaznaczyć, że w podstawowych edycjach nie znalazły się takie karty, gdzie mechanizmy są bardziej zaawansowane, a przez to bardziej dla graczy atrakcyjne i urozmaicające rozgrywkę. Tego rodzaju karty znaleźć można tylko w dodatkach do gry, a tych ukazało się dotychczas sporo. Początkowo dodatki te ukazywały się jako egzemplarze pojedyncze, ale szybko uznano, że to nie najlepszy pomysł i zaczęto je wydawać seriami adekwatnie do poszczególnych bloków tematycznych.
Gry planszowe zaliczane są do gier fabularnych – oznacza to, że posiadają jakąś fabułę, mniej lub bardziej skomplikowaną, ale zawsze, wszystko w tym momencie zależy od ich rodzaju. Mówiąc zatem o grach planszowych – ale też i o innych zaliczanych do fabularnych, bardzo często zetknąć się można z takim określeniem jak mechanika gry. Ogólnie rzecz biorąc, pod tym pojęciem rozumieć trzeba zasady, zadaniem których jest określenie sposobu, w jaki ma zostać wyposażona rozgrywka. Ponadto na mechanikę gry składa się jeszcze kilka innych elementów, takich jak dla przykładu kreowanie postaci oraz jej relacji z otaczającym ją światem. Mechanika gry ponosi odpowiedzialność za bardzo wiele rzeczy. Dzięki niej cała gra jest spójna oraz usystematyzowana, natomiast gracze mogą pomiędzy sobą wchodzić w interakcje. W grach – jak wiadomo – znajdują zastosowanie liczby. Ujawniają się one przede wszystkim jako zdobywane przez zawodników punkty. To z kolei sprawia, że poszczególne parametry są możliwe do porównania. Bardzo częstym elementem gier planszowych jest tak zwany czynnik losowy. Wprowadzany jest do gier planszowych poprzez rzut kostką – to ilość wyrzuconych przez zawodnika oczek decyduje o tym, jakie ma on podjąć kroki i jak dalej przebiegać będzie akcja. Nie mniej jednak w tym miejscu koniecznie wspomnieć trzeba o tym, że nie brakuje i takich gier, gdzie czynnik ten jest celowo eliminowany – nie ma kostek, a bezpośredni wpływ na przebieg całej akcji mają sami zawodnicy. Pamiętać również należy o tym, że w centrum zainteresowania mechaniki gry są zawsze jej techniczne aspekty. Dlatego też właśnie każda z postaci powinna posiadać określone w bardzo ścisły sposób parametry. Oczywiście, nie jest to jednoznaczne z tym, że gracz już nic nie musi robić z postacią, w którą się wciela – a wręcz przeciwnie, powinien mieć na nią jakąś dobrą koncepcję. W poszczególnych grach także rozmaicie bywa z kwestią, jeżeli chodzi o przydzielanie postaciom punktacji. W niektórych przypadkach przydział ten ma zatem charakter losowy, w innych natomiast jest dokładnie odwrotnie i to sam gracz decyduje o tym, ile punktów należy swojemu bohaterowi przyznać. Nie w każdym przypadku można także dowolnie kreować przebieg akcji gry, ponieważ ustalone dla niej reguły mają charakter stały i nieprzekraczalny. Zresztą, pomysłów na gry planszowe jest obecnie całe mnóstwo, czego dowodzi fakt, jak bardzo rynek ten jest rozbudowany i zasobny w różnego rodzaju propozycje skierowane do rozmaitych grup wiekowych.
„Magia i miecz” to tytuł (polski, ponieważ w oryginale brzmi on „Talisman”) jednej z najpopularniejszych gier planszowych świata. Jest to typowa gra fantasy – co zresztą sugeruje już sama jej nazwa. Pochodzi ona z Wielkiej Brytanii. W latach osiemdziesiątych minionego stulecia była prawdziwym hitem na rynku planszowych gier. Doczekała się przekładów na bardzo wiele języków, w tym także i na polski. W ramach ciekawostki koniecznie w tym miejscu trzeba podać informacje, iż wersja polska była jedyną spośród wszystkich wersji na świecie, w której zmieniona została – w odniesieniu do oryginalnej wersji – graficzna oprawa. Znakomitej większości fanów tej gry ta polska szata graficzna bardzo się spodobała, niejednokrotnie dało się słyszeć nawet głosy, że jest o wiele lepsza aniżeli ta oryginalna. Autorem polskiej grafiki był Grzegorz W. Komorowski – pracował nad nią przeszło cztery miesiące. W Polsce wypuszczony został na rynek także zupełnie niezależny od producenta dodatek, jednakże okazał się produktem kompletnie nietrafionym, było w nim zdecydowanie za dużo niedociągnięć oraz nieścisłości. Dodatek ten nosił nazwę „Jaskinia”. Ogólnie rzecz biorąc, do tej pory ukazały się cztery edycje „Magii i miecza”, jednakże w wersji polskiej trafiły na rynek tylko trzy. Po dwóch pierwszych edycjach polski wydawca – pomimo podjętych starań – nie zdołał odnowić licencji. Wersja czwarta zadebiutowała stosunkowo niedawno, albowiem przed trzema laty – warto dodać, że pomiędzy edycją trzecią a czwarta było kilka ładnych lat przerwy. Na rynku polskim edycja czwarta ukazała się rok po oficjalnej premierze, poza tym dodatek zatytułowany „Żniwiarz” też ukazał się w polskiej wersji językowej (dodatek „The Dungeon” tłumaczenia na język polski się nie doczekał, ale kupić go można było w wersji anglojęzycznej). Edycja numer cztery najbardziej nawiązywała do tej pierwszej, nie mniej jednak i tutaj nie obeszło się bez pewnych modyfikacji i zmian. Pojawiły się zatem dla przykładu zupełnie nowe zasady takie jak żetony losu, dzięki którym można unieważnić niezbyt fortunny rzut kostką. Nowością okazały się także plastikowe figurki w miejsce kart ropuch oraz kart postaci. Na samej planszy również zaszły pewne zmiany. Na zakończenie można jeszcze wspomnieć o grze „Magiczny Miecz”, która ukazała się po tym, jak wydawca nie odnowił licencji po dwóch edycjach „Magii i miecza”. Chociaż szata graficzna była odmienna, zaś fabuła nieznacznie zmieniona, nawiązanie do znanej gry brytyjskiej było bardzo oczywiste.
Opublikowano: 6 listopada 2009. Kategoria
Popularne. Tagi:
dodatek,
dungeon,
edycje,
fantasy,
gra,
komorowski,
magia,
miecz
Tryktrak to nazwa jeden z planszowych gier – zaliczana jest ona do najstarszych na całym świecie gier tego rodzaju. Jej korzenie sięgają bowiem jeszcze czasów starożytnych. Wiadomo, że znana była ludziom już w takich starożytnych państwach jak Mezopotamia, Sumer, Egipt, Grecja oraz Rzym. W dzisiejszych czasach dla przykładu ogromną popularnością cieszy się przede wszystkim w Turcji – z tym, że tam określana jest mianem tavla. Na kontynencie europejskim – i nie tylko zresztą – gra ta znana jest w bardzo wielu państwach jako backgammon. Tej anglojęzycznej nazwy używać zaczęto w stuleciu siedemnastym. Skąd dokładnie ta akurat nazwa się wzięła, tego nie wiadomo, aczkolwiek na ten temat funkcjonuje kilka różnych teorii. W naszym kraju ta właśnie nazwa jest używana zdecydowanie częściej aniżeli tryktrak. Jest to gra przeznaczona dla dwóch osób. Każda spośród nich posiada do swojej dyspozycji pionki w liczbie piętnastu, pomiędzy sobą różnią się one kolorami. Plansza natomiast składa się z dwudziestu czterech pól – są one określane mianem linii. Zadaniem, jakie postawione jest przed każdym uczestnikiem gry jest zdjęcie z planszy wszystkich pionów – osoba, która dokona tego jako pierwsza, zwycięża. Pionków można się jednak z planszy zacząć pozbywać dopiero wówczas, kiedy doprowadzone zostaną do tak zwanego domu. W trakcie rozgrywki jest dopuszczalne zbijanie pionków należących do przeciwnika. Gracz, który nie chce dopuścić do tego, aby jego pion został zbity, musi poruszać się nim w taki sposób, aby zawsze miał osłonę, nie powinien zostawać samotnie na planszy. Zbity pionek może wrócić do gry, aczkolwiek pod pewnymi warunkami. Chodzi mianowicie o wykonanie kostka rzutu i rozpoczęcie nim gry w taki sposób, jak by znajdował się na starcie. Jeżeli natomiast pionki są nawzajem asekurowane, nie ma żadnej możliwości w zakresie ich zbicia. Strategii gry jest kilka, nie mniej jednak najlepiej jest wybrać taką, aby gracz w swoim domu postarał się zablokować możliwie jak największą liczbę pól – w takiej sytuacji przyjdzie mu o wiele łatwiej zbicie pionków rywala, co więcej, od razu całego pionu. A odzyskanie ponowne takiego pionu wcale nie jest tak prostą rzeczą, jak mogłoby się wydawać. Rzecz jasna podstawowa wersja gry rządzi się swoimi żelaznymi zasadami. Z drugiej jednak strony – jak zresztą nietrudno się domyślić – w miarę upływu czasu gra doczekała się wzbogacenia o nowe zasady, które można stosować, albo nie. Jest to zresztą charakterystyczne dla wszystkich gier, nie tylko planszowych.
Opublikowano: 2 listopada 2009. Kategoria
Mało popularne. Tagi:
gra,
gracz,
pionki,
plansza,
pola,
strategia,
tryktyk,
zbicie