Wpisy z kategorii Popularne
Gry planszowe
Medinose – świat gier planszowych
Hex to planszowa gra rodem z Danii. Przeznaczona jest ona dla dwóch osób. Polega ona na tym, ażeby przeciwległe boki planszy ze sobą połączyć – robi się to za pomocą pionków, które się ustawia na sześciokątnych polach. Plansza przeznaczona do tej gry odznacza się specyficznym kształtem – innym aniżeli kojarzy się nam to tradycyjnie z planszowymi grami. Tutaj plansza posiada bowiem kształt rombu. Pola natomiast są sześciokątne. Rozmiar planszy nie musi być cały czas taki sam, można go zmieniać, nie mniej jednak liczba pól znajdujących się na każdym z boków zawsze musi być jednakowa. Zazwyczaj wynosi ona jedenaście. Do gry wykorzystywane są pionki posiadające postać kamyków. Każdy gracz posiada pionki w rożnych kolorach – tak, ażeby się one nie myliły. Historia tej gry rozpoczęła się przed sześćdziesięcioma ośmioma laty. Jej autorem był zmarły przed czternastoma laty Piet Hein – pochodzący z Kopenhagi matematyk, wynalazca i jednocześnie pisarz. Hex to tylko jedna z wielu gier o charakterze matematycznym, jakie zostały przez niego wymyślone. Opisywaną tutaj grę po raz pierwszy w Danii zaprezentowano w Instytucie Nielsa Bohra. Zrobiła ona błyskawiczną karierę i stała się wśród Duńczyków szalenie popularna. Znali ja oni wówczas jako Polygon. Piet Hein jednakże nie był jedynym autorem tej gry. Niezależnie od niego opracowana ona została przez innego, zdecydowanie bardziej znanego naukowca – był nim amerykański matematyk, laureat nagrody Nobla John Nash. Swojego odkrycia dokonał on trzy lata po zakończeniu drugiej wojny światowej. Na amerykańskich uczelniach gra ta wśród studentów cieszyła się niesamowitą popularnością, a żartobliwie nazywali ją Nash i John (pamiętać bowiem trzeba, że John Nash cierpi z powodu schizofrenii). W Stanach Zjednoczonych gra ta największą popularność zdobyła na uniwersytecie w Princetown – czyli tam, gdzie John Nash ją opracował. W ramach kolejnej ciekawostki można w tym miejscu nadmienić, iż zostało naukowo udowodnione, że hex jest grą, której nie da się zakończyć wynikiem remisowym. Ponadto dowiedziano także, iż dla tego gracza, który rozpoczyna rozgrywkę, istnieje specjalna strategia, która ma na celu zapewnienie mu zwycięstwa. Dla takiej strategii opracowany został także odpowiedni rozmiar planszy. W grze tej – jak zresztą i w każdej innej – istnieją rozmaite reguły. Tą chyba najbardziej znaną jest reguła przejmowania kamienia należącego do przeciwnika. Generalnie rzecz biorąc, hex ciężko jest zaliczyć do grona tak popularnych gier jak choćby warcaby czy szachy.
„Osadnicy z Catanu” to tytuł jednej z gier planszowych zaliczanych do grona tych, które na całym świecie cieszą się ogromna popularnością. Jej ojczyzną są Niemcy, natomiast autorem – Klaus Teuber, znany na skalę międzynarodową projektant planszowych gier. Ta powyższa nie jest oczywiście jedynym jego dokonaniem. Pierwsze wydanie „Osadników z Catanu” ukazało się na rynku przed piętnastoma laty. W wersję podstawową grać mogą trzy lub cztery osoby, nie mniej jednak są rozszerzenia, dzięki którym w rozgrywce uczestniczyć może z powodzeniem także i pięć osób albo sześć. Ponadto – o czym także warto przy tej okazji nadmienić – sami wielbiciele tej gry opracowali taką jej wersję, która pozwala na toczenie również i dwuosobowej rywalizacji. Stworzony przez autora początkowy projekt zakładał, że gra będzie posiadała o wiele bardziej skomplikowany oraz rozbudowany scenariusz. Takowe plany powstały już na początku lat dziewięćdziesiątych minionego stulecia, aczkolwiek ostatecznie zapadła decyzja, aby scenariusz jednak uprościć – wówczas przybrał on właśnie taką postać, jaka jest znana aktualnie. Te pomysły, które do „Osadników z Catanu” nie trafiły, Teuber wykorzystał w innych grach własnego autorstwa. Generalnie rzecz biorąc, gra okazała się strzałem idealnie trafionym w dziesiątkę. Doczekała się tłumaczeń na szereg języków – w tym także na język polski. W ramach ciekawostek można tutaj nadmienić, iż światło dzienne ujrzała nawet hebrajska wersja gry. W naszym kraju gra ta ukazała się na rynku bardzo późno, bo zaledwie przed pięcioma laty. „Osadnicy z Catanu” to laureatka bardzo wielu nagród oraz wyróżnień, pośród których znalazła się także najbardziej prestiżowa nagroda w świecie gier planszowych, a mianowicie Spiel des Jahres. Akcja gry osadzona została na wyspie o nazwie Catan. Każdy gracz jest osadnikiem i zakłada tam swoje kolonie. Chodzi ogólnie o to, aby każda osoba możliwie jak najlepiej rozwijała własną kolonię. Oczywiście, gracze mogą dokonywać pomiędzy sobą handlowych wymian. Wygrywa ten gracz, który dokona sztuki zgromadzenia dziesięciu punktów zwycięstwa. Te z kolei zdobyć można z tytułu między innymi zbudowania miasta czy największej armii (jest w tym zakresie jeszcze kilka innych możliwości). Strategii w tej grze obrać można wiele, ale im wcześniej gracz rozpocznie produkcję, tym większe są jego szanse na zwycięstwo. Im bowiem szybciej rozpocznie rozwijać swoją produkcję, tym też szybciej będzie się mógł zając innymi, przynoszącymi punkty aspektami gry.
Opublikowano: 6 października 2009. Kategoria Popularne. Tagi: catanu, decyzja, klaus teuber, niemcy, osadnicy, posać, rywalizacja
Odmian warcabów – jak doskonale wiadomo – jest całe mnóstwo. Nie mniej jednak tylko jedna spośród nich jest uznawana za sportową dyscyplinę. Mowa w tym miejscu o warcabach polskich, które określane są także mianem międzynarodowych albo stupolowych. Nazwą warcaby polskie nie należy aż tak bardzo się sugerować – omawiana tutaj odmiana warcabów narodziła się bowiem we Francji, a miało to miejsce w połowie stulecia osiemnastego. W porównaniu ze standardowymi warcabami, warcaby polskie różnią się tylko jedną rzeczą, a mianowicie ilością pól – zamiast sześćdziesięciu czterech jest ich sto. Kto dokładnie był twórca tych warcabów, tego dokładnie nie wiadomo, nie mniej jednak pewne jest, iż był to Polak – z tym, że mieszkający na terenie Francji. Na ten temat funkcjonuje wiele informacji, nie mniej jednak dwie mają charakter dominujący. Opcja numer jeden mówi, że był to Franciszek Żubr – oficer rodem z Polski, należący do świty monarchini Marii Leszczyńskiej. Opcja numer dwa natomiast mówi o Polaku nie znanym z nazwiska. Która wersja jest prawdziwa – tego nie wiadomo. Na ziemiach polskich z kolei ten wariant warcabów był przez bardzo długi czas określany mianem warcabów francuskich. Pierwsze rozgrywki o charakterze międzynarodowym w tej właśnie dziedzinie (o tytuł mistrza świata) odbyły się w połowie dziewiętnastego stulecia. Kto wówczas wygrał, tego nie wiadomo. Dopiero w połowie lat osiemdziesiątych wieku dziewiętnastego przeprowadzone zostały międzynarodowe rozgrywki, które w pełni udokumentowano. Obecnie wszystkie narodowe federacje warcabowe skupione są w Światowej Federacji Warcabowej. Utworzona ona została przed sześćdziesięcioma trzema laty. Nasz kraj jej członkiem został jednak dopiero w połowie lat siedemdziesiątych minionego stulecia. Warcaby polskie to gra przeznaczona dla dwóch osób. Każda z nich dostaje do swojej dyspozycji dwadzieścia pionków. Wygrywa ten zawodnik, któremu jako pierwszemu uda się zbić wszystkie pionki przeciwnika. Może oczywiście zaistnieć sytuacja, kiedy wygrana jest niemożliwa i wówczas ogłosić trzeba remis – na przykład wtedy, kiedy każdy z graczy ma do dyspozycji po jednej damce, a gra przypomina wtedy ganianie się po planszy. Bicia w tej odmianie warcabów są zawsze obowiązkowe, przy czym zawsze należy wybierać taki wariant, aby za jednym razem zbić jak najwięcej pionków przeciwnika. Damka natomiast staje się każdy pionek, któremu uda się dotrzeć na drugi koniec planszy. Gracz ma za zadanie nie dopuścić do tego, aby jego przeciwnik miał damki.