Wpisy z kategorii Popularne
Wpisy z kategorii Popularne
Magic: The Gathering to nazwa jednej z najbardziej znanych na świecie gier kolekcjonerskich. W praktyce zazwyczaj określa się ją skrótami, takimi jak MtG, M:tG albo M:TG. Grę tę wymyślił Amerykanin nazwiskiem Richard Garfield. Pracował on wówczas w szkole w charakterze nauczyciela matematyki. Przed siedemnastoma laty zaproponował on pewnej firmie wydanie planszowej gry, której akcja osadzona została w fantastycznym świecie. Firmą tą była Wizards of the Coast – wówczas jeszcze nikomu nie znane przedsiębiorstwo. Propozycja Garfielda przypadła tej firmie ogólnie do gustu, aczkolwiek okazało się, że do wydania planszowej gry w takiej postaci, jak zaproponował autor potrzebne są ogromne pieniądze. W tamtym czasie Wizards of the Coast takimi środkami nie dysponowała. W takim układzie zapadła decyzja o tym, że zamiast gry planszowej powstanie karciana – co w zdecydowany sposób obniży koszty jej produkcji i sprawi, że pod tym akurat względem będzie przystępna. Na początku wydrukowanych zostało nieco ponad dwa i pół miliona kart ozdobionych niespełna trzystoma wzorami. Zaprezentowano je publicznie także siedemnaście lat temu – miało to miejsce podczas konwentu Origins. Gra okazała się strzałem w dziesiątkę. Ani jej autor, ani też wydawca nie wyobrażali sobie nawet, że okaże się ona tak ogromnym sukcesem – w tym także finansowym. Ten spektakularny sukces pociągnął za sobą decyzję o wypuszczeniu na rynek kolejnych edycji. Łącznie ukazało się ich do tej pory dziesięć. Gra posiada wielbicieli na całym świecie. Trzeba jednak zaznaczyć, że w podstawowych edycjach nie znalazły się takie karty, gdzie mechanizmy są bardziej zaawansowane, a przez to bardziej dla graczy atrakcyjne i urozmaicające rozgrywkę. Tego rodzaju karty znaleźć można tylko w dodatkach do gry, a tych ukazało się dotychczas sporo. Początkowo dodatki te ukazywały się jako egzemplarze pojedyncze, ale szybko uznano, że to nie najlepszy pomysł i zaczęto je wydawać seriami adekwatnie do poszczególnych bloków tematycznych.
„Magia i miecz” to tytuł (polski, ponieważ w oryginale brzmi on „Talisman”) jednej z najpopularniejszych gier planszowych świata. Jest to typowa gra fantasy – co zresztą sugeruje już sama jej nazwa. Pochodzi ona z Wielkiej Brytanii. W latach osiemdziesiątych minionego stulecia była prawdziwym hitem na rynku planszowych gier. Doczekała się przekładów na bardzo wiele języków, w tym także i na polski. W ramach ciekawostki koniecznie w tym miejscu trzeba podać informacje, iż wersja polska była jedyną spośród wszystkich wersji na świecie, w której zmieniona została – w odniesieniu do oryginalnej wersji – graficzna oprawa. Znakomitej większości fanów tej gry ta polska szata graficzna bardzo się spodobała, niejednokrotnie dało się słyszeć nawet głosy, że jest o wiele lepsza aniżeli ta oryginalna. Autorem polskiej grafiki był Grzegorz W. Komorowski – pracował nad nią przeszło cztery miesiące. W Polsce wypuszczony został na rynek także zupełnie niezależny od producenta dodatek, jednakże okazał się produktem kompletnie nietrafionym, było w nim zdecydowanie za dużo niedociągnięć oraz nieścisłości. Dodatek ten nosił nazwę „Jaskinia”. Ogólnie rzecz biorąc, do tej pory ukazały się cztery edycje „Magii i miecza”, jednakże w wersji polskiej trafiły na rynek tylko trzy. Po dwóch pierwszych edycjach polski wydawca – pomimo podjętych starań – nie zdołał odnowić licencji. Wersja czwarta zadebiutowała stosunkowo niedawno, albowiem przed trzema laty – warto dodać, że pomiędzy edycją trzecią a czwarta było kilka ładnych lat przerwy. Na rynku polskim edycja czwarta ukazała się rok po oficjalnej premierze, poza tym dodatek zatytułowany „Żniwiarz” też ukazał się w polskiej wersji językowej (dodatek „The Dungeon” tłumaczenia na język polski się nie doczekał, ale kupić go można było w wersji anglojęzycznej). Edycja numer cztery najbardziej nawiązywała do tej pierwszej, nie mniej jednak i tutaj nie obeszło się bez pewnych modyfikacji i zmian. Pojawiły się zatem dla przykładu zupełnie nowe zasady takie jak żetony losu, dzięki którym można unieważnić niezbyt fortunny rzut kostką. Nowością okazały się także plastikowe figurki w miejsce kart ropuch oraz kart postaci. Na samej planszy również zaszły pewne zmiany. Na zakończenie można jeszcze wspomnieć o grze „Magiczny Miecz”, która ukazała się po tym, jak wydawca nie odnowił licencji po dwóch edycjach „Magii i miecza”. Chociaż szata graficzna była odmienna, zaś fabuła nieznacznie zmieniona, nawiązanie do znanej gry brytyjskiej było bardzo oczywiste.
Na liście najbardziej popularnych na świecie kolekcjonerskich gier karcianych znajduje się bardzo wiele pozycji. Jedną spośród nich jest Legenda Pięciu Kręgów. Została ona stworzona przed piętnastoma laty, a dwa lata później doczekała się również wydania w postaci gry fabularnej. Akcja tej gry została osadzona w świecie fantastycznym w krainie określanej mianem Rokuganem. Klimatem i stylistyką przypomina to czasy feudalnej Japonii. W grze tej zostały zresztą wykorzystane najbardziej popularne stereotypy dotyczące Kraju Kwitnącej Wiśni. Sama nazwa gry jest natomiast bezpośrednim nawiązaniem do pewnego traktatu noszącego taki sam tytuł. Traktat ten powstał w połowie lat czterdziestych siedemnastego stulecia w Japonii, a dotyczył on – mówiąc najogólniej – szermierki. Traktat ten napisał Musashi Miyamoto, jeden z najsłynniejszych w historii Japonii szermierzy i samurajów. Warto przy tej okazji nadmienić, iż przez jakiś czas ukazywała się także i gra bitewna, której akcja została także umiejscowiona w powyżej wymienionej krainie. Postaciami, w które wcielają się osoby uczestniczące w rozgrywce są przedstawiciele wysoko postawionych rodzin samurajskich. Można zatem zostać albo reprezentantem wielkiego, albo pomniejszego klanu, chociaż – jeśli ktoś bardzo chce – może też zostać i mnichem. Generalnie rzecz biorąc, wielkich klanów w wersji podstawowej znalazło się łącznie siedem. Są to mianowicie Klan Żurawia, Klan Feniksa, Klan Smoka, Klan Kraba, Klan Skorpiona, Klan Lwa oraz Klan Jednorożca. Każdy spośród nich posiada inne barwy rodowe, poza tym każdy również dysponuje odmiennymi możliwościami oraz umiejętnościami. Po jakimś czasie ta podstawowa siódemka została rozszerzona jeszcze o dwa klany, a mianowicie Klan Modliszki oraz Klan Pająka. Są to najbardziej liczące się stronnictwa, a oprócz nich jest jeszcze parę takich, które mają mniejsze wpływy. Można w tym miejscu wymienić w ramach przykładu Bractwo Shinsei czy Rody Cesarskie. Legenda Pięciu Kręgów jest grą niesamowicie popularną na całym świecie.
Jedną z najstarszych na świecie gier planszowych jest go. Jej ojczyzną są Chiny, nie mniej jednak ogromną popularnością cieszy się ona również w Japonii oraz Korei. W naszym kraju – podobnie zresztą jak i w innych państwach europejskich – jest ona mało znana, ale od kilku lat odnotować można systematyczny wzrost zainteresowania nią generalnie w skali światowej. Przedstawiciele kultur wschodnich traktują ja zupełnie inaczej aniżeli my, Europejczycy, reprezentujący kulturę zachodnią. W tym pierwszym przypadku gra jest traktowana bowiem niczym swoiste połączenie sportu, sztuki oraz nauki. Zresztą, kulturę Wschodu od zawsze cechowało zupełnie odmienne podejście do wszystkich dziedzin życia – między innymi z tego właśnie powodu tak bardzo fascynuje już od wieków mieszkańców starego kontynentu. Wracając natomiast do gry go, to legendy podają, iż jej historia rozpoczęła się już przeszło dwa tysiące lat temu. Warto jednakże przy tej okazji nadmienić, iż pierwsze historycznie udokumentowane informacje dotyczące tej gry pochodzą z późniejszych czasów. Przez kogo została ta gra wymyślona, tego też nie wiadomo. W każdym bądź razie funkcjonuje na ten temat bardzo wiele rozmaitych podań. Najbardziej rozpowszechnione i popularne jest te, które za autora gry go podaje cesarza Yao. Do Japonii gra trafiła za sprawą nauczycieli pisma rodem z Chin – miało to miejsce w okresie pomiędzy piątym stuleciem a siódmym. Go jest grą przeznaczoną dla dwóch osób. Plansza ma kształt kwadratowy. Pionki określane są mianem kamieni – maja kolory czarne oraz białe, każdy z graczy dysponuje pionkami o odmiennym kolorze. W grze chodzi – najogólniej rzecz biorąc – o to, aby swymi kamieniami objąć możliwie jak największy obszar planszy. W grze – jak w każdej innej zresztą – obowiązuje wiele reguł. Dla przykładu jedną spośród nich jest Reguła Superko mówiąca o tym, że tej samej pozycji kamieni na planszy nie wolno powtarzać. Chociaż reguły i zasady nie są skomplikowane, to jednak nie należy się tym zbytnio sugerować. Go nie należy w żadnym wypadku do prostych gier. Nawet komputerom nie jest tak łatwo sobie z nią poradzić. W go mogą jednak grać nie tylko osoby dorosłe, ale tez dzieci i młodzież. Na świecie działa bardzo wiele organizacji mających na celu promowanie go. Być może niewiele osób wie o tym, że taka organizacja działa także w naszym kraju. Nosi ona nazwę Polskiego Stowarzyszenia Go. Do życia stowarzyszenie te powołane zostało w Warszawie już jakiś czas temu, bo przed dwudziestoma siedmioma laty.
Mankala to nazwa, która bardzo wielu osobom z cała pewnością nic nie powie. Nie mniej jednak wielbicielom gier planszowych interesujących się ich historią powie bardzo dużo. Tym właśnie mianem określa się bowiem rodzinę gier, których charakter z powodzeniem nazwać można liczbowym. Mankala to nazwa odnosząca się obecnie do przeszło dwustu rozmaitych gier. Poszczególne warianty są nazywane w różny sposób – w zależności od tego, gdzie konkretnie się w nie gra, to znaczy w jakim kraju. Ojczyzną tych gier jest kontynent afrykański – być może to z tego właśnie powodu są one tak mało znane w naszym kraju. W Afryce natomiast są one niesamowicie popularne – co więcej, uchodzą za typowo afrykańskie. Wszystko dlatego, że w tym rejonie świata znane były już one od bardzo dawnych czasów – a mianowicie od epoki neolitu. Przez bardzo wiele plemion afrykańskich te gry traktowane są po dzisiejszy dzień jako rzeczy święte. Jak nietrudno się zatem domyślić, są to jedne z najstarszych na całym świecie gier planszowych. Zaznaczyć jednakże koniecznie w tym miejscu trzeba, iż wygląd planszy zasadniczo odbiega od tego, co tradycyjnie poprzez te słowo rozumiemy. Na planszę składają się bowiem tak zwane domy określane także mianem dołków. Jest ich dwanaście. Ułożone są one w dwa rzędy – każdy zatem liczy sobie po sześć kolumn. Przy bokach krótszych znajdują się większe aniżeli pozostałe domy – udziału w grze one biorą. Służą jedynie do tego, aby przechowywać w nich te pionki, które pozostały zbite. Osoba, która zaczyna rozgrywkę zostaje wyznaczona za pośrednictwem losowania. Wśród wielu plemion w Afryce do dzisiaj praktykowane jest bardzo poważne podejście do tej gry. Dla przykładu wykonanie i przygotowanie samej planszy – a robi się ją z drewna – zajmuje nierzadko wiele tygodni. Zakupienie takiego egzemplarza wykonanego właśnie z drewna to w dzisiejszych czasach rzadkość – trzeba w związku z tym zapłacić za niego mnóstwo pieniędzy. Ze względów czysto praktycznych (czytaj: ekonomicznych) do produkcji na przemysłową skalę trafiły plansze z plastiku. Na kontynencie europejskim także powstało wiele wariantów tej gry. Za przykład może tutaj swobodnie posłużyć kalaha – jej autorem był niejaki William Julius Champion. Kalaha także doczekała się bardzo wielu rozmaitych odmian – ale tak na dobrą sprawę dotyczy to znakomitej większości gier planszowych, a tychże akurat na świecie nie brakuje. Trudno się w zasadzie temu dziwić, albowiem jest to znakomita propozycja na spędzanie wolnego czasu.