Wpisy z kategorii Mało popularne
Wpisy z kategorii Mało popularne
Wysokie Napięcie to jedna z najbardziej znanych na świecie gier planszowych. Jest grą młoda, albowiem liczy sobie zaledwie kilka lat. Nie mniej jednak nie ma to żadnego wpływu na zainteresowanie nią. Jest grą wymyśloną w Niemczech. Opracował ją Friedemann Friese mający na swoim koncie wiele planszowych gier – jest on obecnie jednym z najbardziej znanych ich autorów nie tylko w swojej ojczyźnie, ale ogólnie w skali międzynarodowej. Wysokie Napięcie to gra, która wejście na rynek miała niesamowicie udane. W tym tez bowiem samym roku – czyli lat temu pięć – otrzymała nominację do Spiel des Jaures. Na rynku planszowych gier jest to najbardziej prestiżowa nagroda świata. Zaczęto ją przyznawać począwszy od schyłku lat siedemdziesiątych minionego stulecia. Wracając natomiast do Wysokiego Napięcia, to na naszym polskim rynku gra ta ukazała się przed czterema laty. W grę mogą grać minimalnie dwie osoby, a maksymalnie sześć. Nie są tutaj potrzebne jakieś wielkie umiejętności, strategia także nie jest zbytnio skomplikowana. Cechą charakterystyczną tej gry jest brak kostki, w związku z czym element tak zwanej losowości został tutaj całkowicie wyeliminowany. To gracze mają zasadniczy wpływ na przebieg całej rozgrywki. Nie ma tutaj także obowiązującej przez cały czas stałej kolejności graczy – nowa tura oznacza nową ich kolejność. Na grę składają się łącznie trzy etapy. Z kolei każdy spośród tych etapów składa się z paru rund, a każda z nich liczy sobie po pięć faz. Przy okazji poszczególnych etapów niektóre reguły gry podlegają nieznacznym modyfikacjom. Wysokie Napięcie to gra o charakterze ekonomicznym, natomiast jej tematyka ma ścisły związek z tytułem – dotyczy bowiem branży energetycznej. Mówiąc najogólniej chodzi o to, aby najpierw wylicytować elektrownię, a następnie kupić to wszystko, co jest konieczne do jej uruchomienia. Następnie trzeba konsekwentnie rozwijać całą swoją sieć energetyczną. Znajduje się tutaj także element administracyjny. Jeżeli natomiast chodzi o planszę, to jest ona zagospodarowana z obu stron. Na jednej z nich znajduje się mapa Niemiec, z kolei na drugiej – mapa Stanów Zjednoczonych. Na zestaw podstawowy składa się ponadto przeszło dwieście wykonanych z drewna elementów oraz czterdzieści osiem kart. Poza tym istnieje możliwość poszerzenia wersji podstawowej o rozmaite dodatki – z dostaniem niektórych w naszym kraju może być problem, a powód tego jest taki, że na rynku polskim po prostu do tej pory się one nie ukazały, jak na przykład te sprzed pięciu lat.
Jedną z rozlicznych gier planszowych obecnych na całym świecie jest Agricola. Jest ona grą młoda, albowiem po raz pierwszy przedstawiono ją dopiero przed trzema laty. Miało to miejsce podczas targów Spiel w Niemczech. Jej autorem jest Uwe Rosenberg. jest to gra przeznaczona zarówno dla jednej osoby, jak i dla pięciu maksymalnie. Oczywiście, zdecydowanie najlepiej jest w nią grać w kilka osób. Do wyboru są dwie wersje, a mianowicie uproszczona określana również mianem rodzinnej oraz pełna. Różnią się one pomiędzy sobą tym, że w pierwszym przypadku nie są wykorzystywane tak zwane karty małych usprawnień, nie ma kart pomocników, a ponadto odmienne są niż w wersji pełnej zestawy akcji, jakie można wybrać. W grze tej możliwe akcje są zdeterminowane przede wszystkim ilością osób biorących udział w rozgrywce. Na grę składa się kilka plansz, a mianowicie plansze wspólne dla wszystkich osób, przedstawiające gospodarstwa oraz z kartami dużych usprawnień. Do tego wszystkiego potrzebne są jeszcze żetony, kary małych usprawnień oraz karty pomocników. Na początek każdy spośród graczy dostaje do swojej dyspozycji dwa pionki. Agricola polega na tym – co zresztą już sama ta nazwa sugeruje, aby możliwie jak najlepiej rozwinąć swoje rolne gospodarstwo. Jest na to łącznie czternaście tur – z tylu bowiem właśnie gra ta się składa. Przy tym trzeba mieć na koniec jak najmniejszą ilość pól na planszy, które nie zostały zagospodarowane. Wygrywa ta osoba, która odnotuje na swoim koncie najwięcej punktów. Punkty zdobywa się na wiele sposobów. A zatem dla przykładu oddzielnie punktowane są posiadane w gospodarstwie zasoby, oddzielnie ilość osób mieszkających w gospodarstwie i tak dalej. Nie da się jednak zdobywać punktów tylko w jednej dziedzinie kosztem jakiejś innej. O to autor gry także się zatroszczył. Zdobywanie punktów za poszczególne elementy ma zatem charakter równomierny. Każda z kolejek przynosi nowe akcje, co ma na celu uatrakcyjnienie rozgrywki. Niektóre spośród tych akcji – ale nie wszystkie – dobrane są w taki sposób, że nie ma możliwości, aby w tym samym czasie gracz mógł wykonać dwie czynności. W grę tę z powodzeniem mogą grać zarówno osoby dorosłe, jak i dzieci oraz młodzież. Przy planowaniu kolejnych ruchów owszem, jak najbardziej trzeba myśleć, nie mniej jednak jakieś strasznie skomplikowane strategie nie są tutaj wcale potrzebne. Agricola to gra, do której podstawowego zestawu można dokupić kilka dodatkowych akcesoriów, które mogą okazać się w trakcie przeprowadzania rozgrywki przydatne.
Tryktrak to nazwa jeden z planszowych gier – zaliczana jest ona do najstarszych na całym świecie gier tego rodzaju. Jej korzenie sięgają bowiem jeszcze czasów starożytnych. Wiadomo, że znana była ludziom już w takich starożytnych państwach jak Mezopotamia, Sumer, Egipt, Grecja oraz Rzym. W dzisiejszych czasach dla przykładu ogromną popularnością cieszy się przede wszystkim w Turcji – z tym, że tam określana jest mianem tavla. Na kontynencie europejskim – i nie tylko zresztą – gra ta znana jest w bardzo wielu państwach jako backgammon. Tej anglojęzycznej nazwy używać zaczęto w stuleciu siedemnastym. Skąd dokładnie ta akurat nazwa się wzięła, tego nie wiadomo, aczkolwiek na ten temat funkcjonuje kilka różnych teorii. W naszym kraju ta właśnie nazwa jest używana zdecydowanie częściej aniżeli tryktrak. Jest to gra przeznaczona dla dwóch osób. Każda spośród nich posiada do swojej dyspozycji pionki w liczbie piętnastu, pomiędzy sobą różnią się one kolorami. Plansza natomiast składa się z dwudziestu czterech pól – są one określane mianem linii. Zadaniem, jakie postawione jest przed każdym uczestnikiem gry jest zdjęcie z planszy wszystkich pionów – osoba, która dokona tego jako pierwsza, zwycięża. Pionków można się jednak z planszy zacząć pozbywać dopiero wówczas, kiedy doprowadzone zostaną do tak zwanego domu. W trakcie rozgrywki jest dopuszczalne zbijanie pionków należących do przeciwnika. Gracz, który nie chce dopuścić do tego, aby jego pion został zbity, musi poruszać się nim w taki sposób, aby zawsze miał osłonę, nie powinien zostawać samotnie na planszy. Zbity pionek może wrócić do gry, aczkolwiek pod pewnymi warunkami. Chodzi mianowicie o wykonanie kostka rzutu i rozpoczęcie nim gry w taki sposób, jak by znajdował się na starcie. Jeżeli natomiast pionki są nawzajem asekurowane, nie ma żadnej możliwości w zakresie ich zbicia. Strategii gry jest kilka, nie mniej jednak najlepiej jest wybrać taką, aby gracz w swoim domu postarał się zablokować możliwie jak największą liczbę pól – w takiej sytuacji przyjdzie mu o wiele łatwiej zbicie pionków rywala, co więcej, od razu całego pionu. A odzyskanie ponowne takiego pionu wcale nie jest tak prostą rzeczą, jak mogłoby się wydawać. Rzecz jasna podstawowa wersja gry rządzi się swoimi żelaznymi zasadami. Z drugiej jednak strony – jak zresztą nietrudno się domyślić – w miarę upływu czasu gra doczekała się wzbogacenia o nowe zasady, które można stosować, albo nie. Jest to zresztą charakterystyczne dla wszystkich gier, nie tylko planszowych.
Jedną z najpopularniejszych i najbardziej znanych oraz lubianych na całym świecie – w tym także i u nas – gier planszowych jest Puerto Rico. Jest to gra o charakterze ekonomicznym. Jej ojczyzną są Niemcy, natomiast autorem – Andreas Seyfarth. W Niemczech gra ta zadebiutowała przed ośmioma laty, natomiast w naszym kraju miało to miejsce dopiero pięć lat później. Nasza wersja od oryginalnej różni się między innymi tym, że znajdują się w niej dodatkowe budynki w liczbie czternastu. Zaraz po swoim debiucie w dwa tysiące drugim gra okazała się absolutnym hitem. Na czele listy bestsellerów utrzymywała się przez długich kilkadziesiąt miesięcy. W Polsce przed dwoma laty została natomiast nagrodzona tytułem Gry Roku. Puerto Rico jest grą, w której mogą rywalizować co najmniej dwie osoby, z kolei największa możliwa ilość graczy wynosi pięć. Zgodnie z zaleceniami producenta, gra ta przeznaczona jest dla osób, które ukończyły dwunasty rok życia. Strategiczne myślenie jest tutaj co prawda wymagane, nie mniej jednak jego poziom określony został jako średni. Losowość z tej gry została na dobrą sprawę niemalże w całości wyeliminowana. Każdy gracz może wybrać jedną z postaci – do wyboru jest ich w sumie siedem, a mianowicie poszukiwacz złota, plantator, burmistrz, nadzorca, kupiec, kapitan oraz budowniczy. Każdy z graczy musi wykonywać takie czynności, jakie z jego postacią się łączą. I tak dla przykładu jeżeli ktoś wybierze sobie plantatora, ponosi odpowiedzialność za wszystkie uprawy. Ma także i przywileje, takie jak to, że może wybrać sobie kamieniołom – a jeśli kamieniołom jest aktywny, to budynki może kupować po niższych cenach. Każda z siedmiu postaci posiada zatem nie tylko obowiązki, ale i przywileje. Jak sama nazwa sugeruje, akcja tej gry osadzona została w Puerto Rico w niedługim okresie po tym, jak miasto te zostało utworzone i przezywało po raz pierwszy w całej swojej historii rozkwit. na tej grze wzorowało się wielu innych autorów, dla przykładu gra o nazwie Agricola (także niemiecka) była inspirowana między innymi właśnie Puerto Rico. W grze – mówiąc najogólniej – chodzi o rozwój miasta oraz o to, aby handlowa wymiana z krajami znajdującymi się na kontynencie europejskim była utrzymana na możliwie jak najwyższym poziomie. W wersji oryginalnej gracze dysponują siedemnastoma przemysłowymi budynkami, nie mniej jednak pojawiły się dodatki rozszerzające te liczbę o kolejnych czternaście budynków – tak właśnie, jak ma to miejsce w przypadku wersji polskojęzycznej.